طورى منوّر مىكند كه اگر فرضاً گاهى خطا يا گناهى از انسان صادر شود ، به واسطهء آن نور و ملكهء ايمان جبران كند به توبه و رجوع الى اللَّه نمايد ؛ و صاحب ايمان باللَّه و يوم الآخرة نگذارد اعمالش به روز حساب افتد . پس ، در حقيقت اين اخبار حثّ بر تمسك به ايمان و بقاى به آن است . چنانچه نظير اين حديثى است كه در كافى شريف از حضرت صادق - عليه السلام - نقل فرموده كه « حضرت موسى - عليه السلام - به جناب خضر - عليه السلام - گفت : " من از رفاقت با تو داراى شرافت و حرمت شدم ، پس وصيتى به من فرما . " فرمود به او كه " ملازم باش با چيزى كه ضرر نرساند به تو با آن چيزى ، چنانچه با غير آن به تو چيزى نفع نرساند " » « 1 » . وَمِنْ ذلِكَ ما رَواهُ بِإسْنادِهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الرَّيّانِ بْنِ الصَّلْتِ ، رَفَعَهُ عَنْ أَبِي عَبْدِاللَّهِ - عليه السلام - قَالَ : « كان أمير المؤمنين - عليه السلام - كثيرا ما يقول في خطبته : يا أيها الناس دينكم دينكم ! فإن السيئة فيه خير من الحسنة في غيره ؛ والسيئة فيه تغفر ، والحسنة في غيره لا تقبل » « 2 » . « مىفرمود حضرت امير المؤمنين - عليه السلام - در خطبه بسيارى از اوقات : اى مردم ، حفظ كنيد دين خود را و دست از آن برنداريد ؛ زيرا كه گناه در آن بهتر از حسنه در غير آن است ؛ و گناه در آن آمرزيده شود ، و در غير آن عبادات و حسنات قبول نگردد » . و اين حديث شريف و امثال آن كه در مقام ترغيب به ملازمت ديانت حقه است دلالت بر آن دارد كه سيّئات مؤمنين و صاحبان دين حق بالاخره آمرزيده شود ؛ چنانچه خداوند فرمايد : إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً « 3 » . و از اين [ جهت ] ، سيّئات آنها را توان

--> ( 1 ) - عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام قَالَ : « قَالَ مُوسَى لِلْخَضِرِ عليهما السلام قَدْ تَحَرَّمْتُ بِصُحْبَتِكَ فَأَوْصِنِي ، قَالَ [ لَهُ ] : الْزَمْ مَا لَايَضُرُّكَ مَعَهُ شَيْءٌ كَمَا لَايَنْفَعُكَ مَعَ غَيْرِهِ شَيْءٌ » . ( الكافي ، ج 2 ، ص 464 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب أنّ الإيمان لا يضرّ معه سيّئة و . . . » ، حديث 2 ) ( 2 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 464 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب أنّ الإيمان لا يضرّ معه سيّئة و . . . » ، حديث 6 . ( 3 ) - « به‌درستى كه خداوند تمام گناهان را مىآمرزد » ( الزّمر ( 39 ) : 53 )